Hedy Miranda met haar levenspartner Arie Pijpers

 

Hedy's levensverhaal


Iemand vroeg me wat mij bewoog dit werk te doen. Dat heeft alles te maken met wie ik nu ben, waar ik nu ben en waarom. Daar zit een levensverhaal achter…

Zover ik me kan herinneren voelde ik  me altijd ‘anders’. Ik was nog te jong en had niet het bewustzijn om dit ‘anders voelen’ een plek te geven.  Als nakomertje in een gezin van twaalf was ik volgens de hele reeks broers en zusters ‘verwend’, maar voor mijn gevoel niet groot en dus niet waardig genoeg… kortom…ondergesneeuwd.  Met 13 vaders en moeders leidde ik weliswaar een beschermd leven, maar tegelijkertijd was ik eenzaam en alleen, werd niet serieus genomen.  Een klein kind tegenover een grote groep volwassenen.

Toen ik een jaar of twee was verklaarde ik dit anders voelen heel simpel.  Ik zei dat ik eigenlijk een Chinees was of misschien wel een Indiaan…  Leuk om te vermelden dat ik nu in de spiegel regelmatig die Indiaan in mezelf ontmoet, en in mijn werk duidelijk de Chinees.

Ik ws anders dan zij.  Ik had een andere belangstelling leek wel. Iets wat ik niet kon delen.  Misschien was het wel mijn intense verbinding met de natuur. De bomen, de wind, de dieren, het heelal met zijn ondoorgrondelijke geheimen.  Ik ging er helemaal in op, maakte er deel van uit.   N weet ik dat ik krachten ervoer die ik geen naam en geen plek wist te geven en die grote indruk op me maakten.   Wanneer ik probeerde het onder woorden te brengen werd er vertederd gelachen.  De filosofe in notendop, afgedaan als kinderlijke fantasie.  Dat idee nam ik over.  Ik was maar een kind, zij waren groter, konden het dus beter weten.  Ze wisten het ook altijd beter.  Ik kon mijn gevoelens niet vertrouwen en langzaam zakte dit bewustzijn weg.  Ik speelde nog wel graag onder de bomen en trok al dan niet gewonde zwerfdieren aan om voor te zorgen en droomde van indrukwekkende  spektakels tussen de sterren en planeten.

Terwijl ik verder opgroeide kampte ik met veel angsten. Alles wat mijn bewustzijn had verbannen kwam terug in kleurrijke dromen, hele mooie maar ook hele beangstigende. Ik begreep er weinig van en  werd bang om te gaan slapen…  Ik geloofde heilig in bepaalde symbolieken. Maar ten besefte ik niet eens het bestaan van dit begrip en in mijn kring vond ik ook geen grond dit te ontwikkelen.  Opnieuw bleef over:  de angst…

Er is flink met me getobd.  Veel bezoeken gebracht aan artsen en ziekenhuizen, en niet te vergeten de  nachtelijke escapades…’s nachts was ik vaak op pad in huis… Ze hadden hun handen aan me vol.Ik werd ouder en sterker.  Toen op 14 jarige leeftijd mijn vader overleed, verhuisde ik naar Nederland.  Om n ding was ik blij: al die onbekende, vaak beangstigende krachten waren op een of andere onverklaarbare manier daar achter gebleven. Ze kwamen zelfs niet meer terug in mijn dromen.   Hier in dit land van grijs beton en nat metaal, een hemel zonder sterren en overal waar je keek huizen en mensen,  was er niets meer om onder de indruk van te zijn.  Ik werd n van hun…groeide verder op en paste me aan.

Een doorsnee jonge vrouw.  School, opleiding, uiteindelijk een acceptabele baan als directiesecretaresse. Netjes getrouwd en alles volgens normen en waarden van die tijd, aangevuld met gewoontepatronen uit het ‘nest’  waar ik geboren was.  Mijn ‘anders zijn’ was nu alleen nog terug  te vinden in mijn boekenkast.  Geen romans, een enkel literair werk en verder  het grote boek van dokter Vogel, boeken over leven en dood, boeken over zelfontwikkeling en  over verschijningen,  spiritualiteit en noem maar op.

Na de geboorte van Jeffrey, mijn eerste kind,  kwamen ze weer terug.  Al die ongrijpbare krachten die aanvankelijk ver weg in Suriname waren achtergebleven kwamen opnieuw op bezoek. Eerst via dromen, vervolgens in ervaringen, (veilig) via Jeffrey en later iets meer confronterend.

Toen het ‘artsen en ziekenhuizen-verhaal’ zich dreigde  te herhalen ontmoette ik (na een verhuizing) een helderziende buurman.  Of ik wilde of niet het hele zaakje ging rollen. Ik kwam steeds meer in contact met mensen die bezig waren met werk of opleidingen in de spirituele sfeer die me onweerstaanbaar aantrokken en die mij introduceerden in een leefwijze waar ik me in thuis voelde, doorspekt met  denkbeelden uit de Oosterse filosofie… ontdekte ik later.  Ze brachten me inzichten die in mijn wezen reeds lang sluimerend aanwezig waren,  maar niet de ruimte hadden gehad  zich te ontwikkelen.

Langzamerhand ontwaakte in mij een actieve zoeker. Gretig, alsof ik jaren in te halen had, volgde ik de ene cursus na de andere. Ik werd begeleid en ging wat later ook  zelf begeleiden. Ik ontwikkelde mijn inzichten,  experimenteerde met helende handen, bezocht groepen voor intutieve ontwikkeling, healing en verdieping.

De ‘avant-garde’ in mij ontwaakte. Ik kreeg lef om te zeggen wat ik zeker wist, zonder het ooit geleerd te hebben en wat ik voelde, al strookte het vaak niet met de gangbare opvattingen en zeker niet met de opvattingen van de mensen uit mijn omgeving.  Vaak werd het me niet in dank afgenomen.  Ik deed opleidingen die de naam kregen zweverig te zijn, stootte regelmatig mijn neus,  verloor te vaak de vaste grond onder mijn voeten maar gaf niet op.

En toen m’n geest verzadigd raakte en ik een gevoel had van uitgelezen en uitgeleerd te zijn kwam ik in aanraking met Tai-Chi en Qigong.

Deze langzame ritmische bewegingen waren mij op het lijf geschreven.  Ik bewoog alsof ik me een lang vergeten dans herinnerde.  Ik werd stil van binnen wanneer ik het beoefende en ik  sprak erover alsof ik me al jaren lang verdiept had in het wezen van deze discipline. Bijna spelenderwijs…

Waar haalde ik de arrogantie vandaan om al in mijn tweede lesjaar zelf met lesgeven te beginnen?  Ik had er eigenlijk niet om gevraagd, het gebeurde gewoon. En kennelijk was er tijd in te halen.  Met het starten van de lessen begon er voor mij op een andere golflengte een nieuw onderricht.

Niet zelden  pakten zich donkere wolken samen boven mijn hoofd en worstelde ik in een crisis. Maar iedere uitdaging bracht me nieuwe ervaringen en bovenal nieuwe inzichten.  Uit iedere ‘strijd’ steeds sterker tevoorschijn komend vraag ik me nu af : waar en hoe ik kan helpen.  Er is toch geen speciale studie of geen speciaal diploma nodig om de wijsheid, de schoonheid, de creativiteit die in ieder van ons schuilt aan te raken en wakker te maken….?

Waar ik nu ben en wat ik nu weet, wil ik met al mijn liefde doorgeven en met jullie delen.  Zie het als mijn bescheiden bijdrage aan een betere wereld….

Dit verhaal is wat ik vandaag ben. Afwachten wie ik morgen zal zijn!

 

 

 

 

 

 

 



Hedy Miranda
Klaproosstraat 2
4761 ZP  Zevenbergen

0168 - 326 792
info@taichikung.nl

 


 

 

Copyright Hedy Miranda-www.TaiChiKung.nl

Tai Chi startpagina's:
taichi.pagina.nl